بسم اللّه الرحمن الرحيم
سپاس از آن خداست كه نفوس را آفريد و حقيقتشان را از ما پوشيد ، چه كه ديده جز آن را بيند ، و دريافت خودش از آن نميشود ، از اين رو دانشمندان در بارهاش دچار اشتباه شدند ، و بيشترشان بانديشه باريكش نرسيدند ، و عالم ربّانى كه حقّش بايد است فرمود « هر كه خود را شناخت پروردگارش را دريافت » و اشاره كرده كه شناخت خود با همه نزديكى نشدنى است و فراگيرى كنه پروردگارش نشدنىتر .
و آنچه در شرح حديث گفتند : كه هر كه خود را آفريده شناخت خدا را آفريدگار شناخته ، مخالف گفته ما نيست ، زيرا شناخت نفس بحدوث شناخت حقيقت آن نيست ، زيرا فهم آن بديهى نيست بدون خلاف چون خلاف در بارهاش شده ، و كسبى هم نباشد زيرا بسيط است و جنس و فصل ندارد ، و اعتراف بعجز از فهمش آسانتر است از بررسى كنه و برهان آوردنش .
آدمى ناتوانست و كوتهزبان ، كمتر از آنچه گمان برد داند ولى هر كه نظرى بلندتر و دلى روشنتر و انديشهاى رساتر دارد ، از شك و شبهه دور تر ، و ديده