خور نيست باينكه كامجوئى دنيا را پيشخريد كند و به خود نويد و آرزوى توبه دهد در آينده ، و بدين نويد وفا نكند .
زيرا دست كشيدن از رفاه و كامجوئى و رنج برى براى توبه بويژه در پيرى و ناتوانى تن كار دشواريست و آدمى در امان نيست كه با پسانداختن توبه دچار غافلگيرى مرگ شود و بىتوبه بميرد ، چون كسى كه وامى دارد تا سررسيدى و ميتواند آن را بپردازد ولى پس اندازد تا سررسيد و مالش نابود شده باشد و وام او بماند ، پس بهتر براى آدمى اينست كه اندازه عمرش را نداند ، و پيوسته در انتظار مرگ باشد و گناه را رها كند و به كار خوب پردازد .
اگر گوئى : همين اكنون هم كه اندازه عمرش از او نهانست و هر دم در انتظار مرگ است بهرزگى گرايد و در محرمات پردهدرى كند ، گوئيم تدبير اين كار همانست كه انجام شده و اگر آدمى با اين وضع از بدكارى خوددارى نكند همانا از بيباكى و سخت دلى او است نه از اشتباه در تدبير ، چنانچه پزشك بسا براى بيمار آنچه را سودش دارد شرح دهد . و اگر بيمار خلاف گفته پزشك كند و دستورش به كار نبندد و از آنچه بازش داشته بازنايستد از گفته او سودى نبرد و بدى از پزشك نيست بلكه از خود او است كه از وى نپذيرفته ، و اگر آدمى كه هر ساعت در معرض مرگ است از گناه بازنايستد براستى اگر اعتماد بماندن خود داشت بيشتر بگناهان بزرگ ميپرداخت و انتظار مرگ بهر حال بهتر است برايش از اعتماد بزنده ماندن .
بعلاوه گرچه برخى مردم از مرگ بيخبرى كنند و بدان پند نگيرند برخى ديگرشان از آن پند پذيرند و از گناه دست بازدارند و به كار خوب پردازند ، و اموال و پساندازهاى باارزش را بمستمندان و گدايان به صدقه پردازند ، و عدالت نبود كه اينان از اين عدل بىبهره مانند با اين تدبير براى اينكه آنان از آن بهره نبرند .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 250
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٥٠