تا سال 60 كهل است و از آن كه گذشت شيخ باشد . . .
37 - در فقيه ( 589 ) : بسندى تا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه فرمود : چون فرزند در شكم مادر است اگر پسر است رويش بسوى پشت مادر است و اگر دختر است بسوى شكم او ، دو دستش روى دو گونه و چانهاش بر دو زانو مانند غمناك با اندوه ، چون اسيرى با رودهاى از نافش بناف مادر بسته است ، و با آن ناف از خوراك مادرش و نوشابه او تغذيه مىكند تا هنگام زايش ، و خدا فرشتهاى فرستد تا بر پيشانيش بنويسد . خوش بخت است يا بد بخت ، مؤمن است يا كافر ، توانگر است يا بينوا و عمر و روزى و بيمارى و تندرستى او را ثبت كند .
و چون روزى مقدر او از ناف مادر بريد فرشته او را نهيب زند و از هراس وارو شود ، و سرش بسوى در خروج آيد ، و چون به زمين افتد هراس عظيم و شكنجه دردناكى او را فرا گيرد ، اگر باد ، يا برخوردى از دستى به او رسد چنانست كه كسى را پوست كنند ، گرسنه شود و نتواند خوراك جويد ، تشنه شود و نتواند آب جويد دردناك گردد و فريادرس نتواند جست ، و خدا تعالى مهر و دوستى مادر بر او گمارد كه با جان خود او را از گرما و سرما نگهدارد ، و قربانش رود ، و چنانش مهر ورزد كه چون سير باشد از گرسنگى خود باك ندارد ، و او كه سيراب شد تشنگى خود را از ياد برد ، و پوشش او را بر خود مقدم دارد و خدا روزيش را در پستان مادرش نهاده از يكى خوراك گيرد و از ديگرى نوشابه .
تا شيرخوار است خدا هر روزش روزى مقدر را برساند و چون بالغ شد اهل و مال و شوق و حرص را به او فهماند وانگه با اين هم در معرض هر آفت و بلا و گرفتاريست ، از هر سو فرشتههايش رهبرى و ارشاد كنند و شيطانهايش گمراه و تباه سازند ، و اگر خدا نجاتش ندهد نابود گردد .
و خدا نسب انسان را در كتاب محكم خود بيان كرده و فرموده است « و البته آفريديم آدمى را از كشيده از خاك » و سپس آن را در جايگاهى استوار نهاديم ، سپس آفريديم از نطفه علقه و از علقه مضغه و از مضغه استخوان و پس گوشت بر آن
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣١٣