« زاجر » فرستد و به او نهيب زند و نوزاد بهراس افتد و برگردد و پاهايش بته شكم آيند تا خدا بيرونشدنش را به زن و بر نوزاد آسان كند ، فرمود : اگر بماند نهيبى سختتر به او زند و بهراسد و به زمين افتد هراسان و گريان از نهيب فرشته .
28 - در كافى : بسندى از سلام بن مستنير كه از ابى جعفر عليه السّلام از قول خدا «
مُخَلَّقَةٍ وَ غَيْرِ مُخَلَّقَةٍ
، 5 - الحج » پرسيدم فرمود مخلفه آن ذرهها بودند كه در پشت آدم خدا آفريد و از آنها پيمان ستد و آنگه در پشت مردان و رحم زنان روانهشان كرد و آنانند كه به دنيا آيند تا از آن پيمان بازرسي شوند ، غير مخلقه هر آدمى است كه پيمان عالم ذر را نديده چون نطفهها كه دور ريزند و بچهها كه پيش از دميدن روح سقط شوند .
بيان : بنا بر اين تاويل خلق بمعنى تقدير است يعنى آنچه در عالم مقدر شده كه جان گيرد يا مقدر نشده .
29 - در كافى ( ج 6 ص 12 ) : بسندش تا يكى از دو امام عليه السّلام در تفسير قول خدا عزّ و جلّ « ميداند هر چه را آبستن است هر مادر و آنچه بكاهد در ارحام و آنچه فزايد ، 8 - الرعد » فرمود كاستهء هر شكمى كمتر از نه ماه است ، فزون آنكه بيش از نه ماه است ، هر زنى در آبستنى خون بيند به شماره روزهاى آن آبستنى او افزوده شود .
30 - و از همان : بسندى تا ابى جعفر عليه السّلام كه ميفرمود : نطفه 40 روز در رحم بماند و آنگه علقه شود تا 40 روز و آنكه مضغه باشد تا 40 روز و چون 4 ماه بپايان رسد خدا عزّ و جلّ دو فرشته آفريننده فرستد و گويند : پروردگارا چه آفرينيم ؟
دختر يا پسر و فرمان گيرند پس گويند : پروردگارا خوشبخت باشد بايد پخت ؟ و فرمان گيرند ، باز گويند : پروردگارا عمرش چيست و روزيش چه ؟ چه وضعى دارد و از اين باره چيزها شمرد و ميان دو چشمش نويسند ، و چون مدت را بسر زد خدا فرشتهاى فرستد و او را نهيبى زند و وى پيمان را فراموش كرده بيرون آيد .
حسن بن جهم گفت : به او گفتم : رواست بدرگاه خدا عزّ و جلّ دعا كند تا دختر