با نقل و تبادل آنها بوسيله كشتى سودهاى كلان بدست آيد « بمانند واقف بر پشت دريا » .
« براى هر صبّار » يعنى با همت و خوددار بر انديشه در آيات خدا و نعم او يا هر مؤمن كامل زيرا روايت است كه ايمان دو نيم است ، نيمى صبر است و نيمى شكر « يا هلاكشان كند » با طوفان غرقه آور « بجزاى آنچه كردند » . . .
« خدائى كه مسخر كرد براتان دريا را » و آماده كشتيرانى نمود . . .
« درياى مسجور » پر و جوشان روايت شده كه خدا در روز قيامت درياها را آتش سازد و دوزخ را با آنها به جوش آرد ، يا بمعنى آميخته است و گفتهاند مسجور نام دريائى است در آسمان كه بحر حيوانست « مرج البحرين » يعنى دو دريا روان كرد در كنارهم و ميان آنها پردهاى از قدرت خدايا زمين برآورد كه درهم نشوند و خاصيت خود را نبازند .
طبرسى در ( ج 6 ص 201 ) مجمع گفت : مقصود درياى آسمان و درياى زمين است ، زيرا در آسمان دريائيست كه خدا بقدرت خود آن را نگهدارد و از آن باران بارد و در هر سال بوسيله باران بهم خورند و در ميان آنها پردهايست جلوگير از فرود شدن درياى آسمان و بالا شدن درياى زمين ، از ابن عباس و جز او ، و گفتهاند مقصود درياى فارس و درياى روم باشند كه دنبالشان بهم برخورده و جزيرههائى ميان آنها فاصله است و برزخ ، و گفتهاند مرج دو دريا آميختن دو طرف آنها است در برخورد با هم بىآنكه همه آنها درهم شوند . . .
« برآيد از آنها لؤلؤ و مرجان » در خرد و درشت ، و مرجان مهرهايست سرخ و اگر درست باشد كه در تنها از درياى شور بر آيد و « منها » فرموده براى آنكه از محلّ اجتماع هر دو است يا براى اينكه چون بهم پيوستند يك چيز به حساب آيند و آنچه از يكى برآيد بهر دو گرايد ، بيضاوى در ( ج 2 ص 485 ) گفته و رازى در ( ج 29 ص 101 ) تفسيرش گفته : لؤلؤ جز از درياى شور برنيايد پس چگونه گفته است « از هر دو » جواب آن به چند وجه است :
1 - ظاهر كلام خدا درستتر است از گفته مردمى كه مورد اعتماد نباشند تا
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 22
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٢