از آن آبش را و چراگاهش را 31 و كوهها را لنگر ساخته برايش 32 تا بهره باشد براى شما و چهار پايانتان 33 14 - الاعلى تسبيح گو بنام پروردگار والاترت 1 - آنكه آفريد و درست آفريد 2 - و آنكه اندازه گرفت و رهبرى نمود 3 .
تفسير آيات
1 - « او است كه آفريد برايتان همهء آنچه در زمين است » منتى است كه بر بندگان نهاده براى آفريدن هر آنچه زندگيشان بدان منوط است و كمال معيشت آنها است و فرمود ( براى شما ) يعنى براى اينكه از آنها در اين جهان سود بريد و در مصلحت خويش بواسطه يا بىواسطه به كار اندازيد و براى دين خود بدان دليل آريد و پند گيريد و لذتها و دردهاى آخرت را بشناسيد ، اين آيه دليل است كه همه چيز مباح است جز آنچه دليلى آن را از اين حكم بيرون كرده و خود زمين را شامل نيست مگر آنكه مقصود از زمين سوى پائين باشد چنانچه بسا مقصود از لفظ سماء سوى بالا است « استوار شد بر آسمان » يعنى آهنك آن كرد و خواست آن را و گفتهاند استوارى بمعنى استيلا و دارا بودن آنست چنانچه شاعر گفته :
استوار شد بشر بر عراق * بىشمشير زدن و بىخونريزى
و مقصود از آسمان اجرام علويه يا فضاى بالا است چنانچه گفتهاند كه آنها را بي كژى و سستى آفريده و هفت آسمان با نه فلكي كه رصدبانان گفتهاند منافات ندارد زيرا فلك هشتم و نهم در زبان شرع به كرسى و عرش نام برده شدهاند « و او بهر چيزى دانا است » بيان علت آفرينش است بر وجه اكمل و دليل آنست كه اين نسق عجيب و ترتيب خوب دليل بر دانش او است و اين آيه دليل بر حدوث آسمانها بلكه زمين است نيز ، چنانچه بيانش ببايد .
2 - « سپاس از آن خدا است كه آفريده آسمانها و زمين را » گزارش كرد كه خدا شايسته سپاس است براي نعمتهاى بزرگ سپاسش گويند يا نه تا حجتى باشد بر آنان كه از پروردگارشان رو گردانند ، سماوات را جمع آورد و زمين را مفرد با اينكه او هم مانند