راه ندارد ، و باندازهاى كه در پايههاى طاعت بر آيند تقرب فزايند ، و هر چه تقرب فزايند دانش آنان ببزرگى يزدان دو چندان شود چنانچه اشارت بدان آيد . . .
و دور نباشد كه براى آنان نوعى پاداش باشد در برابر فرمانبريشان چون مزيد تقرب و افاضه معارف و يادآورى و بزرگداشت خدا نسبت به آنها و روز فاقه آنها اشارت باشد بروز پاداششان . . . و مقصود اثبات دوام خوف و رجاء آنها است كه سبب جدا نشدن آنها است از طاعت و بلكه سبب فزودن در آنست ، . . و فرشتهها برشته طمع دچار نيستند نيستند كه تلاش در عبادتشان براى درك ثواب باشد مانند آدميان . . . و غرض نفى اختلاف است ميان فرشتهها و نفى دشمنى با هم و تفرقه براى ترديد و اختلاف در مقاصد يا نفى اختلاف از آنها و بيان اينكه همه يك دستهاند و هم آهنگ چون ترديد و خلافى در آنها نيست « پس از غرش و جوشش امواجش آرام گرفت » .
در اينجا اشكالى شده ، و آن اينست كه سخن حضرتش مشعر است باينكه گذاشتن زمين بر آب باعث آرامش و فرو نشستن موج و جوشش آن شد ، و اين خلاف مشاهده ما است كه چون جسم سنگينى را در آب آرامى مياندازند بلرزه مىآيد و موج برميدارد .
و پاسخ گفتهاند كه اگر موج آب بواسطه باد تند باشد ممكن است كه با افتادن چيز سنگينى در آن آرام شود چه كه آن جسم جلو باد را ميگيرد ، از اين رو اگر آب ظرفى را با بادبزن موج دار كنيم در صورتى كه يك جسمى بر سطح آن قرار دهيم كه اطراف آن ظرف را بگيرد ، آب آرام مىشود ، و روا است كه هيجان آب از نخست براى باد سختى بوده و چون زمين بر روى آن نهاده شده جلو آن باد را گرفته ، و در كلام آن حضرت ذكر اين باد بيايد آنجا كه فرمايد : نازاد شد وزشگاهش تا آخر كلامش كه آيد .
و بهتر اينست كه گفته شود مقصود آن حضرت نفى تموج مطلق نيست بلكه نفى تموج شديد است كه دچار او شده بود بر اثر گرد باد تند و طوفان سخت ، چون بادى
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 103
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٠٣