387 -
( 1 ) از ابى هارون از امام صادق ( ع ) گويد به من فرمود :
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
را نهان كردند به خدا سوگند كه چه خوب نامهائى را آنان نهان داشتند ، شيوه رسول خدا ( ص ) اين بود كه چون به خانه خود وارد مىشد و قريش گرد او را مىگرفتند و او را محاصره ميكردند بآواز بلند مىگفت بسم اللَّه الرحمن الرحيم و قريش پا بگريز مىنهادند و خداوند عز و جل در اين باره نازل كرد ( 46 - الاسراء ) و هر گاه تنها پروردگار خود را در قرآن فرا ياد آرى از اظهار نفرت پشت كنند و بگريزند .
شرح -
از مجلسى « ره » - قوله
« كتموا »
استفهام است براى تقريع و توبيخ و يا اخبار است و مقصود از كتمان آن اينست كه آن را در آغاز سوره نمىخوانند و ميگويند جزء قرآن نيست پايان نقل از مجلسى ره .
من گويم - و هر گاه هم آن را بخوانند آهسته مىخوانند و از بلند خواندنش خوددارى ميكنند .
تجليل امام صادق ( ع ) از رسول خدا - ص
388 -
( 2 ) از ابى هارون مكفوف كه شيوه امام صادق ( ع ) اين بود ، چون نام رسول خدا ( ص ) نزد او برده ميشد مىفرمود پدرم و مادرم و تبارم و تيرهام قربانش شوند از عرب عجيب است كه چگونه ما را به روى سر خود نميگذارند با اينكه خدا عز و جل در كتاب خود ميفرمايد ( 103 - آل عمران ) و شماها در پرتگاه دوزخ بوديد و از آن نجاتتان داد - آنان بوسيله رسول خدا ( ص ) نجات يافتند .
شرح -
از مجلسى ره - « قوله
عجيب
» يعنى اين امر شگفتآور است كه بخاطر پيغمبر از دوزخ نجات يافتند و با اين حال حرمت او را در باره خاندانش مراعات نميكنند و ممكن است مقصود اين باشد كه خداوند بوسيله رسول ( ص ) آنها را در معرض نجات از دوزخ آورد و آنها بخاطر مخالفت با خاندان وى خود را در دوزخ افكنند .