حكمت اين كار از طريق سه نكتهاى كه خواهيم گفت معلوم مىشود :
اوّل - مشخص كردن رابطهء ما با پيامبر مىباشد ، كه رابطهء دوستى و بخشش است ، زيرا پيامبر در راه تبليغ رسالت اسلامى تلاشى بس بزرگ از خود نشان داد و مسئوليّتهاى بزرگى را در اين راه بر دوش كشيد و خدا ما را با او هدايت كرد ، پس عطاى ما به پيامبر چيست ؟
ما چيزى نداريم كه به پيامبر دهيم و او هم از ما اجرى نمىطلبد ، نهايت اعتراف به تشكّر از پيامبر و درود فرستادن بر او و در اينكه از خدا بخواهيم به او بهترين پاداش را دهد ، پنهان است .
سپاسگزارى ما در برابر خدمتها و تلاشهاى پيامبر در جهت نجات بخشيدن ما و همهء بشريّت از تاريكى نادانى و شرك ، به اين است كه از خدا بخواهيم به او اجرى نيك دهد .
دوم - مشخّص كردن رابطهء خدا با پيامبر است كه آن نيز رابطهء عطا و بخشش است ، پيامبر پسر خدا نيست و از خدا نيز بى نياز نمىباشد كاملًا بر عكس ، بندهء خداست و به او محتاج است ، اين رابطهء پيامبر با خداست ؛ از اينروست كه ما از خدا مىخواهيم به پيامبر بخشش و عطا فرمايد و اين فقط به سبب نياز پيامبر به رحمت و فضل و عطاى خداى سبحان است .
سوم - همچنان كه گفتيم وقتى انسان با زبان كسى ديگر دعا كند دعايش به زودى مستجاب مىگردد ، دعاى ما در حقّ هم مستجاب است و بدليل آنكه گناه كاريم ، در پيشگاه خدا رو سفيد نيستيم و گناهان ما فاصلهاى ميان ما و خدا انداخته ، از اينرو براى پيامبر دعا مىكنيم و بر او درود مىفرستيم و او براى ما دعا مىكند و دعاى پيامبر شفاعت اوست :
( . . . وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرَوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً ) .
( سورهء نساء ، آيهء 64 )
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 153
مساهمون: كمال نژاد
ص١٥٣