وَأَحْسَنَ وَأَجْمَلَ وَأَكْمَلَ وَأَزْكَى وَأَنْمَى وَأَطْيَبَ وَأَطْهَرَ وَأَسْنَى وَأَكْثَرَ ما صَلَّيْتَ وَبارَكْتَ وَتَرَحَّمْتَ وَتَحَنَّنْتَ وَسَلَّمْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ عِبادِكَ وَأَنْبِيائِكَ وَرُسُلِكَ وَصفْوَتِكَ وَأَهْلِ الكَرامَةِ عَلَيْكَ مِنْ خَلْقِكَ .
« . . خدايا بر محمّد ، بنده و فرستادهات ، امين و برگزيدهات ، دوستت و برگزيدهات از ميان خلق ، نگهدار رازت و تبليغگر رسالتهايت ، بهترين و نيكترين و زيباترين و كاملترين و پاكترين و بالندهترين و پاكيزهترين و طاهرترين و روشنترين و بيشترينآنچه درود فرستادى و مبارك داشتى و بخشودى و شفقت نمودى و سلام كردى به هر بندهاى و بر فرستادگان و پيامبران و برگزيدگان و اهل كرامتت ، درود فرست . . . »
بخشهاى پيشين دعاى افتتاح غالباً بر محورهاى دعا يعنى ذكر و ياد خدا و خوارى براى او در مقام عبوديّت تمركز داشت ، امّا بخشهاى بعدى انسان را به استوار كردن عقايد اسلامى فرا مىخواند ، از بارزترين اين عقايد بعد از ذكر و شناخت خدا ، شناخت پيامبر و ائمّه است و بالطبع در اين مورد شناخت سطحى كه اسلام نام دارد كافى نيست ، بلكه بايد اين شناخت به شناختى عميق در قلب انسان تبديل شود و در كارها و رفتارهاى او تأثير گذارد ، و مسلماً در آنچه به اولياى خدا مربوط مىشود ، بايد شناخت به دوستى و به نوعى انسجام درونى كه باعث مىشود انسان براحتى و رغبت از آنان پيروى ، تبديل يابد ؛ دعا مىگويد :
اين بخش از دعا شامل شمارى از محورهاى دعاست كه بارزترين آنها درود فرستادن بر پيامبر و سپس به شكلى نهانى و ضمنى بر صدّيقين و انبياء و صالحان و آنان كه پيش از پيامبر بودهاند مىباشد ، و از اينرو صفات پيامبر صلى الله عليه و آله در آن مشخّص شده است . اكنون بايد در هر بخش دعا بينديشيم ، در آغاز مىيرسيم : منظور از درود فرستادن بر پيامبر چيست ؟ و چرا ما در اين كار جدّيّت و تأكيد مىورزيم و آن را بر دعاهاى خود مقدّم مىداريم ؟
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 152
مساهمون: كمال نژاد
ص١٥٢