متعاليه ) است ، مانند كتاب مشارق الالهام والشوارق و « حاشية بر شرح إشارات طوسي بر كتاب ابن سينا » ودربارهء حدوث عالم واصالت وجود يا ماهيت ؛ ونيز اثر معروف ديگرش بفارسى گوهر مراد ، وخلاصه آن به نام سرمايهء ايمان . كتاب ديگر أو شرح رسالهء هياكل النّور سهروردى است كه هم تسلط أو را بر حكمت اشراقي مىرساند وهم نشان مىدهد كه تدريس وتحقيق وتأليف دربارهء حكمت اشراق در حوزهء ملا صدرا رواج داشته وشاگردانش اين گرايش را از أستاذ خود فرا گرفتهاند .
3 - شاگرد ديگر أو كه مانند دو شاگرد پيشين چندان معروف نيست ، ملا حسين تنكابني ( از شهرهاى شمالي إيران ) است . أو را فيلسوفى عارف مسلك شمردهاند وآثار وى داراى دقت وتحقيق است ونسبت به مباني أستاذ خود وفادار بوده است . وفات أو را 1101 ه . ق يا 1105 وبرخى 1050 ه . ق ( همان سال درگذشت ملا صدرا ) نوشتهاند .
مرگ أو بر اثر حمله وضرب وجرح مشتى عوام در مسجد الحرام بود . شفاى ابن سينا را شرح ( حاشية ) كرده ودربارهء حدوث عالم ونيز وحدت وجود كتابي نوشته وحاشيهء خفرى بر تجريد الكلام را حاشية زده است . « 1 »
4 - نام حكيم ديگرى كه در برخى كتب تاريخ فلسفه بعنوان شاگرد ملا صدرا آمده ، آقاجانى ( يا محمد بن علي رضا بن آغاجانى ) است . از وى شرحي بر كتاب قبسات ميرداماد بهجاىمانده است كه ممكن است نتيجهء تدريس ملا صدرا وشرح وى بر آن كتاب باشد ( شرح ديگر معروف آن كتاب از شاگرد وداماد ميرداماد يعنى سيد احمد علوي عاملي است ) .
امّا از قرائن بر مىآيد وى مانند ملا صدرا وسيد احمد عاملي از شاگردان ميرداماد وشايد از شاگردان متأخر وى بوده يا نزد ميرداماد وملا صدرا ، هر دو ، درس
هامش
( 1 ) ر . ك : فلسفه إيراني ، هانرى كوربن ، ص 68 ( فارسي ) .