« مقدمهء دكتر محمد عبدالله دراز »
دوست ارجمند جناب آقاى بن نبى
ساعتى است كه از مطالعهء كتاب ارزشمند « الظاهرهء القرآنيه » فراغت جستهام . آنچه به موضوع شما اهمّيت بيشترى مىبخشد آن است كه عنوان اين كتاب در يك آن ، هم قديم است و هم جديد .
جنابعالى در پرتو علوم جديد ، به مسألهاى اساسى پرداختهايد كه همواره انديشهء مفسّران را به خود مشغول داشته است . مسألهاى كه خود من نيز در بررسىها و پژوهشهاى فراوانى كه در گذشته به زبانهاى عربى يا فرانسه بهعمل آورده ، آن را از نزديك لمس كرده بودم .
غبطهاى كه من بههنگام خواندن كتاب شما در خود احساس كردم در حقيقت از ژرفاى جانم برخاسته و به اندازهاى بود كه مرا واداشت تا اين كتاب را براى بار ديگر بخوانم و از نو نكتههاى جديدى از آن دريابم . اين تلاش بىشائبه و بىهمتاى شما ، پژوهشگران را ، به رغم بُعد زمانى و مكانى كه ممكن است در ميان آنها جدايى اندازد ، به سوى