بسم اللّه الرّحمن الرّحيم سپاس فراوان مبدعى را كه خلاصهء جوهر انسان ، در عالم جان بر أحسن وجوه ابداع كرد وآن را به طيّ أطوار نشئات بر خوبتر صورتي در حيّز أكوان آورد ، ودر ظاهر خلقت وباطن فطرت أو أنواع عجايب وأصناف غرايب بنموده وأسرار دو كون در نهاد أو ايداع فرمود ؛ وستايش بىپايان منعمى را كه صفات اين نوع را به نعم جليل أخلاق جميل مخصوص گردانيد وبعد از منن
وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَباطِنَةً
« 1 » ايشان را به منح توفيق وهدايت بكمال رسانيد ونقوش علوم ومراسم حكم ورقوم آداب ومحاسن شيم بر ألواح نفوس ايشان نگاشت وموهبت خصال ونعوت جوانمردى وسير وصفات آزاد مردى ارزانى داشت ، تا با ظاهر آن كمالات أو را به زبان حال بستودند وبه قدم فتوّت از أهل عالم قصب السّبق ربودند . درود بىكران بر مقدّم طوايف أصحاب فضايل ومتمّم مكارم شمايل ، پيشواء سابقان ومقتداء مقرّبان ، محمّد مصطفى ، وبر آل وأصحاب أو خصوصا سرور فتيان كريم هر دو جهان أسد اللّه الغالب علىّ ابن أبي طالب - عليه السّلام - .
بعدها ؛ مسوّد اين بياض ومحرّر اين سواد به التماس بعضي از أكابر عصر « 2 » رسالهاى
هامش
( 1 ) . قسمتى است از كريمهء 19 لقمان .
( 2 ) . آن گونه كه مصنّف خود در آغاز متن عربى تحفة الاخوان آورده است ، منظور از « بعضي از أكابر عصر » علي بن يحيى بن محمّد بن الشيخ الكبير شهاب الدّين السّهروردي است . بنگريد : ص 525 . نيز بنگريد : مقدّمهء اين مجموعه ، بخش معاصران كاشاني ص 92 .