و از ضحّاك آورده كه گفت : براى حديث ميزهايى همچون ميزهاى مصحفها بر نگيريد .
شاخهاى ديگر :
زينت كردن مصحف با نقره به جهت احترام به آن - بنا بر قول صحيح جايز است ، بيهقى از وليد بن مسلم روايت آورده كه گفت : از مالك دربارهء نقره كردن مصحف سؤال كردم ، پس مصحفى براى ما بيرون آورد و گفت : پدرم از جدم حديث نمود كه آنها قرآن را در عهد عثمان جمع كرده و آن را چنين و يا مشابه اين نقره نمودند ، و امّا تزيين آن با طلا قول أصح جواز آن براى زنان است و براى مردها جايز نيست ، و بعضى جايز بودن آن را به خود مصحف اختصاص دادهاند ، نه جلد آن كه جداى از آن است ، ولى اظهر مساوى بودن مىباشد .
شاخهاى ديگر :
هرگاه نياز شود كه بعضى از اوراق مصحف كنار گذارده شود - از جهت كهنگى و مانند آن - جايز نيست آنها را در شكاف ديوار و امثال آن گذارند ، زيرا كه احيانا مىافتد و زير پا لگد مىشود ، و نيز پاره پاره كردن آنها جايز نيست زيرا كه حروف تقطيع گرديده و كلمات از هم جدا مىشوند ، و اين براى نوشته عيب است . حليمى چنين گفته .
وى گفته : و مىتواند آنها را با آب بشويد ، و اگر آنها را بسوزاند نيز اشكالى ندارد ؛ عثمان مصاحفى كه در آنها آيات و قرائتهاى منسوخهاى بود سوزانيد ، و كسى بر او رد نكرد .
و ديگرى گفته : سوزانيدن از شستن أولى است ، زيرا كه أحيانا غساله ( - آبى كه پس از شستن چيزى از آن جدا مىشود ) روى زمين مىريزد .
و قاضى حسين در تعليق خود سوزانيدن را ممنوع شمرده ، زيرا كه خلاف احترام است ، و نووى آن را مكروه دانسته است .
و در بعضى از كتب حنفيان آمده كه هرگاه مصحف كهنه شود نبايد آن را