الصّحابة اجماعا و المساوى للافضل افضل و قال اهل السّنّة بانّه تشبيه و هو الحاق الاصل بالفرع لمشاركته ايّاه فى امر و لا يدل التشبيه على المساواة و بعد فاصله يسيره گفته آنچه شيعه باحاديث احتجاج مىكنند احاديث صحيحست احتجاج و قياس ايشان خلافست دليل شيعه آنست كه على را اهل سلوك از خواجه بصرى تا غايت مريدان و خليفكان و مشايخ با كرامتاند و كرامت مريد كرامت و فضل پيرست چنانچه كرامت ولى معجزه و فضل نبى است و گويند فضل مردم بعقلست يا بنقل از روى عقل فضل بعلم و زهد و شجاعت و سخاوتست و آن همه در على بود امّا علم حضرت امير المؤمنين على اندر صغر در پرورش مصطفى صلّى اللَّه عليه و سلم بود و در كبر داماد شد و مىفرمود اگر فراموش شود توريت و انجيل و زبور و فرقان هر آئينه بيان كنم توريت در اهل توريت و انجيل در اهل انجيل و زبور در اهل زبور و فرقان در اهل فرقان و هر آيينه مىدانم هر آيتى كه نازل شده است در چه بابست علم تفسير شاه مفسّران ابن عبّاس رضى اللَّه عنهما دقائق تفسير از شاه گرفته و علم فقه امام اعظم ابو حنيفه كوفى و امام مالك از امام جعفر صادق گرفته و امام احمد بن حنبل و شافعى از ايشان گرفته پس مردمان در علم فقه شاگرد شاگرد امام جعفراند رضى اللَّه عنه و علم سلوك و تصفيه باطن و آداب ارادت و كلاه و خرقه خواجه حسن بصرى و خواجه كميل از حضرت شاه گرفته پس جملگى طبقات مشايخ مريد شاهاند و علم نحو و اصول و كلام و منطق و شعر و فصاحت و نجوم و حساب و رمل از شاه ظاهر شد پس هر كه امروز مىخواند شاگرد شاه است و شيعه و خوارج و معتزله در علم خود را بشاگردى شاه نسبت مىكنند پس اين علم همه علم شاهست و علم شاگرد فضل استادست امّا كرامات شاه چنان كه كنديدن در خيبر و فرمود و اللَّه اين در را من نكنديدم خدا كنديده و نحو ذلك
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 390
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٩٠