محمّد بن العبّاس گويد : حديثمان داد احمد بن هوذه ، از اسحاق بن ابراهيم ، از عبد اللّه بن حمّاد ، از ابو بصير كه گفت :
از حضرت ابو عبد اللّه امام صادق عليه السّلام دربارهى فرمودهى خداى - عزّ و جلّ - در كتابش : ( اوست خداوندى كه رسول خويش را به هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر همهى دين ( - اديان ) غلبه دهد ؛ هرچند كه مشركان اكراه دارند ) پرسيدم .
فرمود : « به خدا سوگند ، هنوز تأويلش نازل نشده است » . عرضه داشتم : فدايتان شوم ! كى تأويل آن نازل مىشود ؟ فرمود :
« تا آنگاه كه قائم عليه السّلام به خواست خداى - تعالى - بهپا خيزد . پس چون حضرت قائم عليه السّلام خروج كند ، هيچ كافر يا مشركى نماند مگر اينكه خروج آن حضرت را خوش ندارد ؛ بهطورىكه اگر كافر يا مشركى در دل سنگى پنهان باشد ، هر آينه آن سنگ خواهد گفت : اى مؤمن ، در دل من كافر يا مشركى هست ؛ تو او را بكش . پس ( مؤمن ) مىآيد و او را به قتل مىرساند . »
[ 257 ] الحسين بن حمدان الخصيبيّ ، قال : حدّثني محمّد بن إسماعيل و عليّ بن عبد اللّه الحسنيّان عن أبي شعيب محمّد بن نصير « 1 » ، عن عمر بن الوان ، عن محمّد بن الفضل ، عن المفضّل بن عمر ، « 2 » عن أبي عبد اللّه جعفر بن محمّد الصّادق عليه السّلام - في حديث طويل يذكر فيه أمر القائم عليه السّلام - قال المفضّل : يا مولاي فكيف به دو ظهوره عليه السّلام ؟
قال : « يا مفضّل يظهر في شبهة ليستبين « 3 » أمره ، و يعلو ذكره ، و ينادى
هامش
( 1 ) . [ در متن : عن محمّد بن بصير . ]
( 2 ) . [ بخش ديگرى از همين روايت بلند در آيهى شمارهى 87 گذشت . براى ديدن توضيحى دربارهى سند آن ، به آيهى ياد شده مراجعه فرماييد . ادامهى اين حديث ، به دليل اختلافهايى چند با دو نسخهى چاپى و خطّى ياد شده ، تنها براساس تصحيح مترجم محترم عرضه مىشود . ]
( 3 ) . [ در متن : في سنة السّتّين . ]