را بر ايشان واجب كرد كه اگر آن را انجام دهند ، فرمانى را به جاى آورده باشند و اگر واگذارند ، فريضهاى را ترك گفتهاند . »
امام باقر عليه السّلام افزود : « پس ( انصار ) از خدمت آن حضرت بيرون رفتند ؛ در حالى كه بعضى از آنان مىگفتند : ما اموالمان را عرضه داشتيم و او در جواب گفت : به دفاع از خاندان من [ پس از من ] جنگ كنيد و گروهى ديگر گفتند : رسول خدا چنين نگفت و اين را انكار كردند و چنان گفتند كه خداى - تعالى - از آنها حكايت كرده است : ( بلكه گويند : او بر خداوند دروغ بسته است ) كه خداوند فرمود : ( اگر خدا خواهد ، بر قلب تو مهر زند ) فرمود : يعنى : اگر افترا بندى ( و باطل را مىزدايد ) يعنى : ابطال مىكند ( و حق را به كلمات خود پايدار و برقرار مىسازد ) يعنى : به وسيلهى [ پيغمبر و ] امامان و قائم از آل محمّد عليهم السّلام ( كلمات خويش را برقرار مىسازد ) ، ( همانا او به اسرار دلها كاملا آگاه است ) .
سپس خداوند فرمود : ( و اوست خدايى كه توبهى بندگانش را مىپذيرد و از گناهان مىگذرد ) تا آنجا كه فرمود : ( و از فضل خود بر آنان مىافزايد ) منظور آناناند كه مانند گفتهى رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم را گفتند ( و از فرمودهى آن حضرت پيروى كردند ) . سپس فرمود : ( ولى براى كافران عذاب سختى خواهد بود ) . »
روايات بسيارى از طريق شيعه و سنّى وارد شده مبنى بر اين كه اين آيه دربارهى مودّت اهل البيت عليهم السّلام نازل گشته است . اين روايات بىكم و كاست در كتاب « البرهان » ذكر شده است .
المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — صفحة 407
مساهمون: السيد هاشم البحراني
ص٤٠٧