مفروضا ، و إن تركوا تركوا مفروضا .
قال عليه السّلام : « فانصرفوا من عنده ، و بعضهم يقول : عرضنا عليه أموالنا فقال :
قاتلوا عن أهل بيتي [ من بعدي ] ، و قالت طائفة : ما قال هذا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلم ، و جحدوه و قالوا كما حكى اللّه ( تعالى ) :
أَمْ يَقُولُونَ : افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً ؟
فقال اللّه :
فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ
قال : لو افتريت ،
وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ
يعني يبطله
وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ
يعني [ بالنّبيّ و ] بالأئمّة و القائم من آل محمّد عليهم السّلام ،
إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
. ثمّ قال :
وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ
إلى قوله :
وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ
يعني الّذين قالوا ما قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلم ، ثمّ قال :
وَ الْكافِرُونَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ
. » « 1 »
علىّ بن ابراهيم گويد : پدرم برايم حديث گفت ، از ابن ابى نجران ، از عاصم بن حميد ، از محمّد بن مسلم كه گفت : شنيدم حضرت ابو جعفر باقر عليه السّلام راجع به قول خداى - عزّ و جلّ - : ( بگو ( اى رسول ما ) : از شما اجر رسالت جز اين نخواهم كه به خاندانم مودّت داشته باشيد ) فرمود :
« مراد حق اهل بيت آن حضرت است . » ( آنگاه امام عليه السّلام ) فرمود : « انصار به حضور رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم آمدند و عرضه داشتند : ما ( شما را ) پناه داديم و يارى كرديم .
پس بخشى از اموالمان را بگير و در نيازهاى خود صرف كن . خداى - تعالى - اين آيه را نازل كرد : ( بگو : از شما اجر نخواهم ) يعنى در برابر نبوّت ( مگر مودّت با خاندانم ) مراد اهل بيت آن حضرت بود . »
سپس فرمود : « نمىبينى كه اگر مرد دوستى داشته باشد و در [ دل ] آن [ مرد ] نسبت به خاندانش چيزى باشد ، دلش آرام نخواهد يافت ؟ پس خداوند خواست كه در دل رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نسبت به امّتش چيزى نباشد . اين بود كه مودّت در مورد نزديكان
هامش
( 1 ) . تفسير قمى 2 : 275 .