كه هر گاه او نظر كرد كلام رازى را هجران او اختيار كرد ، و بمصر تشريف برد ، يعنى رازى را بسبب مزيد شناعت و فظاعت خرافات ، و سماجت كلمات او لائق ملاقات ، و قابل موافات نديد ، و از اقامت در شهرى كه رازى در آن باشد كراهت ورزيد ، كه از شرور آن مغرور در امان ، و از فتنه و فساد اتباع و اشياع او با اطمينان باشد .
و نيز حضرت رازى در « شرح اسماء حسنى » بمزيد جسارت بر حق تعالى زبان اعتراض گشوده ، يعنى معاذ اللَّه رب ودود را حقود ، بسبب تأخير عقاب جانى با وصف علم خود به آنكه عقاب او خواهد كرد ، گمان كرده ، كمال ايمان خود ظاهر كرده ) .
و في بعض ذلك كفاية لاولي الدراية ، و اللَّه ولي التوفيق و الهداية ، و الصائن عن شرور الغواية .
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 336
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٣٦