بخش بيستم تپههاى نيشابور
در اواخر ماهء اوت وقتى كه هوا رو به سردى مىگذاشت ، براى شروع سفرى به نواحى مركزى خراسان كه تا آنموقع ديدن آنها برايم ميسر نشده بود ، آماده شدم . باز هم همان ترتيبات گذشته از قبيل انتخاب و كرايهء قاطر و بكارگيرى افرادى براى برپا كردن و برچيدن چادرها و تعدادى نيز به عنوان پيك را در پيشرو داشتيم .
براى پيغامرسانى از قبل تركمنها را در اختيار داشتيم . با اينحال تعدادى از اهل مرو را نيز براى اين منظور به كار گرفتيم كه اينان نيز خود را افرادى قابل و كارآ نشان دادند .
مروىهايى كه در خراسان زندگى مىكنند ، در واقع به هيچ ايل و طايفهاى بستگى ندارند و صرفا بخاطر آنكه آنان از اهالى شهر قديمى مرو بودهاند بدين نام خوانده مىشوند . تعداد زيادى از آنها نيز در بخارا و شمار قابل ملاحظهاى نيز در هرات به سر مىبرند كه در اينجا آنها را افشار مىنامند . همچنين از اين مردم گروهى نيز در شهرهاى تهران ، شيراز ، استرآباد و نواحى اطراف آنها ساكنند .
نزديك به يكهزار خانوار از مروىها در خراسان زندگى مىكنند كه در حال حاضر در مشهد و نواحى جام به سركردگى شخصى بنام شريف خان بسى مىبرند .
شريف خان از نوادگان بيرام على خان مروى ، يعنى همان شخصى كه راه آهن امروزى ظاهرا بنام وى نامگذارى شده است مىباشد .
مروىها را نادر شاه به ايران آورده و در ابتدا سهميهاى برابر با 200 سوار را در سپاه اين كشور تأمين مىكردند كه در حال حاضر به 65 سوار كاهش يافته است .