از كسى روى خويش به او متوجهّ نمايد ) .
180 - امام عليه السلام ( در ترغيب به شكيبايى ) فرموده است
: 1 - هر كه را شكيبائى رهائى نداد بيتابى او را تباه گرداند ( زيرا پاداش شكيبائى را از دست داده بكيفر بيتابى گرفتار است ) .
181 - امام عليه السلام ( در شكايت از خلفاء ) فرموده است
: 1 - اى شگفتا آيا خلافت با مصاحبت و همراه بودن ( با پيغمبر اكرم ) مى رسد ( كه عمر با ابو بكر گفت : تو در سختى و آسايش مصاحب و همراه رسول خدا بودى دستت را بده تا با تو بيعت كنم ، هنگاميكه ابو بكر به او مى گفت : دستت را بده تا به تو بيعت نمايم ) و بسبب مصاحبت و خويشاوندى ( با آن بزرگوار ) نمى رسد ( سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرمايد : ) و روايت شده كه آن حضرت در اين باره سروده :
فإن كنت بالشّورى ملكت أمورهم * فكيف بهذا و المشيرون غيّب
و إن كنت بالقربى حججت خصيمهم * فغيرك أولى بالنّبىّ و أقرب
يعنى اگر تو ( ابو بكر ) بسبب شورى و اجماع امّت زمام كارهاى مردم را بدست گرفتى پس چگونه به اين رسيدى كه اصحاب رأى و انديشه ( بنى هاشم و مخصوصا امام عليه السّلام در آن شورى و اجماع ) حاضر نبودند ، و اگر به خويشاوندى ( با رسول اكرم ) بر زد و خورد كنندهء آنان ( در بارهء خلافت ) غلبه و