176 - امام عليه السلام ( در بعضى از صفات خود ) فرموده است
: 1 - ( هيچ گاه ) دروغ نگفتم و دروغ گفته نشدم ( از پيغمبر اكرم دروغ نشنيدم ، زيرا پيغمبر و امام منزهّ و آراستهء از دروغ هستند ) و گمراه نشدم و كسى بوسيلهء من گمراه نگشت .
177 - امام عليه السلام ( در زيان ستم ) فرموده است
: 1 - براى ستم پيشه فردا ( روز رستخيز ) دست گزى ( از اندوه بيشمار ) هست ( چنان كه در قرآن كريم س 25 ى 27 مى فرمايد : وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظّالِمُ عَلى يدَيَهِْ يعنى روزى كه ستمگر دستهاى خود را بدندان مى گزد ) .
178 - امام عليه السلام ( در بارهء مرگ ) فرموده است
: 1 - كوچ كردن ( رفتن از دنيا ) نزديك است ( پس خردمند كسى است كه توشه برداشته هنگام رسيدن مرگ آماده باشد ) .
179 - امام عليه السلام ( در بارهء رنج راه حق ) فرموده است
: 1 - هر كه براى حقّ چهرهاش را نمايان سازد ( آن را كمك و يارى نمايد ) نزد نادانان مردم تباه گردد ( از آنها سخت آزار بيند ، و در بعضى از نسخ نهج البلاغه جملهء عند جهلة النّاس بيان نشده پس معنى فرمايش امام عليه السّلام چنين مىشود : هر كه از حقّ اعراض و دورى كند هلاك و تباه گردد ، چون دورى كننده