دارم براى كسى كه خانهء نيستى را آباد مىكند ( براى دنيا تلاش مى نمايد ) و خانهء هستى ( آخرت ) را رها مى سازد ( در فكر آماده ساختن توشهاى براى آن نيست ) .
122 - امام عليه السلام ( در زيان كوتاهى در بندگى ) فرموده است
: 1 - كسى كه در عمل و كار ( بندگى خدا ) كوتاهى كند ( و وقت خود را صرف آبادى دنيا نمايد ، براى بدست آوردن و هم براى بى نتيجه ماندن آن ) بغم و اندوه دچار شود ، 2 - و خدا را راهى نيست در كسى كه در دارائى و جانش بهرهاى براى خدا نمى باشد ( كسى كه از دارائيش در راه خدا ندهد و در ترويج دين او نكوشد اميدوار رحمت او نباشد ) .
123 - امام عليه السلام ( در نگاهدارى تن ) فرموده است
: 1 - در اوّل سرما ( پاييز ) پرهيز كنيد ( خود را بپوشانيد چون بدن با گرمى خو گرفته آزرده شود ) و در آخرش ( بهار ) پيشباز آن رويد ( بسيار خود را نپوشانيد چون بدن با سردى خو گرفته زيانى نمى بيند ) زيرا سرما در بدنها همان مىكند كه در درختها مى نمايد : اوّل آن مى سوزاند ( برگشان را مى ريزد ) و آخرش ( برگشان را ) مى روياند .
124 - امام عليه السلام ( در بارهء بزرگى خدا ) فرموده است
: 1 - پى بردن تو به بزرگى آفريننده آفريده شده را در چشم تو كوچك مى نمايد ( و بر اثر آن به آفريده شده اعتنا نكرده هميشه متوجهّ آفريدگار خود مى باشى و سعادت