( در ترغيب به خوهاى پسنديده ) فرمود
: 1 - گويا مردن در دنيا بر غير ما نوشته شده ، و گويا حقّ ( مرگ ) در دنيا بر غير ما لازم گشته ، و گويا مردههايى كه مى بينيم ( هر روز مى روند ) مسافرينى هستند كه به زودى بسوى ما برميگردند ايشان را در قبرهاشان مى گذاريم ، و داراييشان را مى خوريم ، مانند آنكه ما پس از آنها جاويد خواهيم ماند كه پند دهندهها ( زن و مرد از مردگان ) را فراموش كرديم ، و بهر آفت و زيانى گرفتار شديم ، 2 - خوشا كسى كه نفسش رام گشت ( فروتنى پيشه نمود ) و عمل و كردارش پاك و شايسته ، و نيّتش ( اعتقاداتش ) پسنديده ، و خويش نيكو بود ، و فزونى از مال و دارائيش را ( در راه خدا به مستمندان ) انفاق نمود ، و پر گوئى را از زبانش نگاهداشت ( بى جا نگفت ) و بديش را از مردم دور گردانيد ( آزار نرسانيد ) و سنّت ( روش پيغمبر اكرم ) بر او سخت نيامد ، و به بدعت نسبت داده نشد ( سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرمايد : ) مى گويم : بعضى از مردم اين سخن و همچنين سخن پيش از آن را به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نسبت مى دهند .
119 - امام عليه السلام ( در بارهء غيرت ) فرموده است
: 1 - غيرت زن ( بر مرد ) كفر است ( زيرا مستلزم حرام دانستن دو زن يا بيشتر است براى يك مرد كه خدا آن را حلال نموده ) و غيرت مرد ( بر زن ) ايمان است ( چون موجب حرام دانستن اشتراك دو مرد است در يك زن كه خدا آن را حرام كرده ) .
120 - امام عليه السلام ( در بارهء اسلام حقيقى ) فرموده است
: 1 - اسلام را چنان وصف نمايم كه كسى