313 - امام عليه السلام بعبد الله ابن عباس هنگاميكه آن حضرت را راهنمائى مى نمود به چيزى كه موافق انديشهء آن بزرگوار نبود ( در اينكه شخص بايد از امام پيروى نمايد ) فرمود
: 1 - بر تو است كه ( از راه مشورت ) مرا راهنمائى كنى و من مصلحت و انديشهء خود را در آن مى نگرم پس هر گاه ترا ( بسبب علم به نادرستى آنچه مصلحت ميدانى ) پيروى نكردم تو مرا پيروى كن ( چون من بمصالح و مفاسد هر كارى از ديگران داناترم و انديشهام خطاء و اشتباه نمى كند . گفتهاند : هنگاميكه حضرت در ظاهر بخلافت رسيد ابن عبّاس مصلحت در آن ديد كه امام عليه السّلام براى دل بدست آوردن حكومت شام را به معاويه و بصره را به طلحه و كوفه را به زبير واگزارد و آن بزرگوار راضى نشد و فرمود : پناه مى برم به خدا كه دين را براى دنياى ديگرى تباه سازم ، پس از آن سخن بالا را گوشزد نمود ) .
314 - روايت شده كه امام عليه السلام چون از ( جنگ ) صفين برگشته به كوفه آمد