302 - امام عليه السلام ( در بارهء توكل به خدا ) فرموده است
: 1 - راست نيست ايمان و گرويدن بنده تا اطمينانش به آنچه در دست ( توانائى ) خداوند سبحان است بيشتر باشد به آنچه در دست خويش دارد ( اعتمادش در روزى و بهرهء خود بعطاء و بخشش خدا بيشتر باشد از اعتماد بمال و دارائى كه در دست دارد چون آنچه در دست دارد ممكن است از بين برود و آنچه نزد خدا است هميشه باقى و برقرار است ) .
303 - امام عليه السلام به انس ابن مالك ( از اصحاب پيغمبر اكرم كه رجال نويسان او را نكوهش نمودهاند )
هنگاميكه ببصره آمد او را نزد طلحه و زبير فرستاد تا سخنى را كه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ( در محضر آن حضرت ) در بارهء ايشان شنيده ( شما طلحه و زبير با علىّ جنگ خواهيد نمود و او را ستمگريد ) به آنها يادآورى كند ، و انس از آن گواهى خوددارى كرد و چون نزد آن بزرگوار برگشت گفت : آن سخن پيغمبر از من فراموش شده است ، حضرت ( در نفرين به او ) فرمود : 1 -