295 - امام عليه السلام ( در سرزنش دوستداران دنيا ) فرموده است
: 1 - مردم پسران دنيا هستند ، و مرد را به دوست داشتن مادرش سرزنش نمى كنند ( اين از قبيل آنست كه گويند چون كردار بد و كارهاى زشت طبيعىّ و جبلّى فلانى گشته او را نبايد سرزنش نمود ) .
296 - امام عليه السلام ( در دستگيرى از مستمندان ) فرموده است
: 1 - مسكين و بى چيز فرستادهء خدا است ( چون خدا او را از روزى كم بهره گردانيده به آن ماند كه او را نزد غنىّ و چيزدار فرستاده تا او را به فرستادهء خود آزمايش نمايد ) پس كسى كه او را منع كند ( كمكى ننمايد ) خدا را منع نموده ( دستور او را كه توانايان بايد از بينوايان دستگيرى كنند رفتار نكرده ) و كسى كه به او چيزى ببخشد به خدا داده ( بدستور او عمل نموده ) .
297 - امام عليه السلام ( در بارهء زناء ) فرموده است
: 1 - غيرت دار و جوانمرد هرگز زناء نكند ( چون نمى پسندد كه با اهلش زناء كنند غيرت و جوانمرديش اجازه نمى دهد كه با زنى كه به او حرام است هم بستر شود ) .
298 - امام عليه السلام ( در بارهء بسر رسيدن عمر ) فرموده است
: 1 - براى نگاهدارى ( شخص از هر پيشامدى ) اجل ( مدّت بسر رسيدن عمر ) بس است ( چون هيچكس پيش از رسيدن اجل نمى ميرد پس به آن ماند كه اجل او را نگاهدار است ) .