289 - امام عليه السلام ( در بارهء پند نپذيرفتن ) فرموده است
: 1 - چه بسيار است عبرتها و پندها ( از روزگار و پند دهندگان ) و چه كم است پند پذيرفتن
290 - امام عليه السلام ( در نكوهش زد و خورد ) فرموده است
: 1 - كسى كه در نزاع و زد و خورد كوشيده پافشارى كند گناه كرده ، و كسى كه كوتاهى و خوددارى نمايد مظلوم گردد ، 2 - و كسى كه ( با ديگرى ) نزاع كند نمى تواند ( در زد و خورد از گناه ) پرهيزكار باشد ( زيرا رعايت عدالت و تجاوز ننمودن از حدّ كه لازمهء تقوى و پرهيزكارى است در نزاع دشوار است ) .
291 - امام عليه السلام ( در ترغيب به توبه ) فرموده است
: 1 - اندوهگينم نكرد گناهى كه پس از آن مهلت يافتم ( ناگهان نمردم ) به اندازهاى كه دو ركعت نماز گزارم و از خدا اصلاح آن ( گناه ) را بخواهم ( زيرا هر گاه انسان گناهى مرتكب شد و با نيّت پاك و با راستى و درستى ببخشش و آمرزش خداوند اميدوار بود و از كرده پشيمان گشته تصميم گرفت كه دگر بار آن را بجا نياورد و به نماز كه خود كفاّرهء گناه است ايستاد و از حقّ تعالى آمرزش خواست به آن گناه كيفر نمى شود پس از اينرو آن گناه او را اندوهگين نمى سازد ، و ناگفته نماند كه فرمايش امام عليه السّلام براى آموختن به ديگرى و اشاره است باينكه نماز كفاّرهء گناهان است و انسان بايد از گناه دور ماند و از مرگ ناگهانى پيش از توبه بترسد ، و گر نه آن حضرت معصوم و از هر گناه منزهّ و پاك مى باشد .