مىشود در حالى كه گناه كردهاى ، 3 - اى اشعث پسرت ( هنگام به دنيا آمدن ) ترا شاد نمود در حالى كه ( براى تو ) بلا و گرفتارى بود ، و ( با مردنش ) ترا اندوهگين ساخت در حالى كه ( براى تو ) پاداش و رحمت بود ( پس سزاوار است كه در اندوه او شكيبا باشى ) .
284 - امام عليه السلام بر سر قبر رسول خدا صلى الله عليه و آله ساعتى كه آن حضرت را به خاك سپردند ( در عظمت وفات آن بزرگوار ) فرموده است
: 1 - شكيبائى نيكو است مگر از ( جدائى ) تو و بيتابى زشت است مگر بر ( مرگ ) تو ( زيرا آن حضرت اصل دين و پيشواى آن بود پس بيتابى در مصيبت او زشت نيست چون اين بيتابى مستلزم آنست كه هميشه از خوها و روش آن بزرگوار ياد شود و شكيبائى در آن نيكو نمى باشد چون مستلزم بيخبرى از آن است ) 2 - و اندوهى كه بسبب ( وفات ) تو رسيده بزرگ است ، و اندوه پيش از تو و پس از تو ( نسبت به اندوه به حضرتت ) آسان و كوچك است .
285 - امام عليه السلام ( در زيان همنشينى با احمق ) فرموده است
: 1 - همنشين احمق مباش زيرا ( بر اثر بى خردى خود ) كارش را در نظر تو زينت داده مى آرايد ، و دوست دارد تو مانند او باشى ( حماقتش را پيروى نمائى ) .