خويش مى نهم ، 2 و اگر مرا به آمدن بسوى خودتان ناچار سازيد با شما چنان كارزارى بر پا نمايم كه جنگ جمل پيش آن مانند ليسيدن ليسنده باشد ( ته ديگ را ) با وجود اينكه آگاهم بر فضيلت و بزرگى آنكه از شما پيروى كرده ، و حقّ آنكه ( شما را به مخالفت نكردن با من ) پند داده ، در حالى كه از تهمت زده شده به بى گناه و از پيمان شكن بوفاء كننده تجاوز نمى كنم ( هنگام جنگ حقّ و باطل را مخلوط نكرده ، بلكه مى دانم چه كسى را بايد كشت و چه كسى را رها نمود ، و كدام يك را بكيفر رساند و كه را پاداش داد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 905
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٠٥