آورى ) 2 - و بدان روزگار دو روز است : روزى به سود و روزى به زيان تو است ، و دنيا سراى گردش خويشهايى است كه دست بدست مى گردد ( هر كس نوبتى دارد ) پس آنچه از دنيا به سود تو است به تو مى رسد هر چند ناتوان باشى ( ديگران جلو آن را بگيرند ) و آنچه از آن به زيان تو است ( هر چند توانا باشى ) به زور و توانائيت نمى توانى از آن جلوگيرى ( چنان كه در قرآن كريم س 10 ى 107 مى فرمايد : وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلّا هُوَ ، وَ إِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلا رَادَّ لفِضَلْهِِ يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عبِادهِِ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ يعنى و اگر خدا زيانى رساند جز او كسى آن را جلو نمى گيرد ، و اگر براى تو خير و نيكوئى خواهد فضل و بخشش او را كسى مانع نمى تواند شد ، مى رساند آن را به هر يك از بندگانش كه بخواهد و او آمرزندهء مهربان است ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1076
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٠٧٦