مثل مربض العنز است يعنى آنگاه نماز گزاريد كه سايه به قدر ديوار آغل بز گردد ) و با ايشان نماز عصر گزاريد هنگاميكه آفتاب سفيد و جلوه دار است ( پژمرده نيست ) در پارهاى از روز ( نه پايان آن ) وقتى كه در آن ( تا غروب ) دو فرسخ راه بتوان پيمود ( اقوال و اختلاف فقهاء و مجتهدين در تحديد وقت ظهر و عصر بسيار و محلّ آن كتب فقهيهّ است ، و گفتهاند : جمعى به ظاهر فرمايش امام عليه السّلام در اينجا استدلال كرده نماز ظهر و عصر را با هم خواندن جائز ندانستهاند ، ولى روايات و فتاوى مجتهدين به درست بودن با هم خواندن گويا است ) و با آنان نماز مغرب بخوانيد هنگاميكه روزه دار افطار مىكند ، و حاجّ ( از عرفات ) بمنى روانه مىشود ، و با آنها نماز عشاء گزاريد هنگاميكه سرخى ( از جانب مغرب ) پنهان مىشود تا سه يك از شب ، و با آنان نماز بامداد گزاريد هنگاميكه مرد روى رفيق و همراه خود را ببيند ، 2 - و با ايشان نماز گزاريد مانند نماز ناتوانترين آنها ( از مستحبّات بكاهيد ) و سبب فتنه و فساد نباشيد ( نماز را آنقدر طول نداده دراز نكنيد كه نمازگزاران با شما توانائى نداشته باشند و بر اثر آن به جماعت حاضر نشوند .
علاّمهء مجلسىّ ، رحمه اللّه ، در مجلّد هيجدهم كتاب بحار الأنوار از ارشاد القلوب ديلمىّ نقل مى فرمايد كه علىّ عليه السّلام روزى در جنگ صفّين كه مشغول زد و خورد بود در بين دو لشگر آفتاب را مى پاييد ، ابن عبّاس عرض كرد يا امير المؤمنين اين چه كارى است فرمود بزوال مى نگرم كه نماز گزاريم ، ابن عبّاس گفت : آيا اين هنگام وقت نماز است در حالى كه جنگ ما را از نماز باز داشته حضرت فرمود : ما با ايشان نمى جنگيم مگر براى نماز ، ابن عبّاس گفت : هرگز حضرت نماز شب را حتّى در ليلة الهرير ترك ننمود ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 987
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٨٧