كوتاهى كردهاند يا نهى از آن شده و تقصير نمودهاند ، و گناهان سنگين خويش را بر پشتشان بار كرده از برداشتن آن ضعيف و ناتوان گرديدهاند ، و گريه را در گلو نگاهداشتهاند ، و ( هنگام محاسبه ) با گريه و زارى با خويشتن جواب و سؤال نمودهاند ، و جانب پروردگارشان از پشيمانيها و اقرار بتقصير ناله و فرياد بر آورند ( و طلب عفو و بخشش نمايند ، خلاصه اگر ايشان را با اين حالات در نظر آورى ) نشانههاى هدايت و رستگارى و چراغهاى تاريكى را خواهى ديد كه فرشتگان دورشان گرد آمده آرامش و آسودگى ( از عذاب ) بر آنها نازل گشته و درهاى ( بركات ) آسمان به روى آنان باز شده ، و جاهاى ارجمند بر ايشان آماده گرديده در جائى كه خداوند به آنها مطلع و آگاه است ، و از كوشش آنان ( در وارسى حساب خود با خدا ) راضى و خوشنود است ، و روشن آنها را ( در پشيمانى از گناهان ) پسنديده است ،
7 در حالى كه بمناجات با خدا نسيم عفو و بخشش ( از گناهان ) را استشمام ميكنند ، ايشان گروگان نيازمندى بفضل و كرم خدا و اسيران تواضع و فروتنى به عظمت و بزرگوارى او هستند ، بسيارى اندوه دلها و بسيارى گريه چشمهاشان را مجروح ساخته است ، براى هر درى كه راه رغبت و توجهّ بسوى خدا است ايشان را دست كوبندهاى است ( هر درى كه به او راه دارد كوبيده در آن داخل ميشوند ) سؤال و درخواست از كسى مى نمايند كه فراخيها پيش او تنگ نمى گردد ( هر چند عطاء و بخشش نمايد از درياى جود و كرمش كاسته نمى شود ) و خواستاران از او نوميد نمى شوند ، 8 پس تو خود به حساب خويش برس ، زيرا به حساب ديگران محاسبى غير از تو مى رسد ( از وارسى حساب ديگران سودى براى تو نيست ، بايد هميشه به ياد خود باشى و به حساب خويش بدقّت رسيدگى كنى ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 707
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٠٧