به شخص در ميان مردم عطاء فرمايد بهتر است براى او از ثروت و دارائى كه براى ديگرى بميراث گذارد ( زيرا نام نيكو در ميان مردم سبب مىشود كه از خويشان و بيگانگان هر كه بشنود براى او طلب مغفرت كند و امّا ارث فقط به ارث برنده نتيجه مى بخشد ، پس صرف مال در طلب ذكر جميل و نام نيكو براى شخص بهتر است از باقى گذاردن مال و ثروت براى وارث ، و اين جمله اشاره است باينكه شخص بايد از صرف مال در بارهء خويشان دريغ ننموده و بايشان كمك و دستگيرى نمايد ) .
( 9 ) و قسمتى دوم از اين خطبه است :
آگاه باشيد نبايد رو بگرداند يكى از شما از خويشان خود آنگاه كه ببيند آنها را در فقر و پريشانى و بايستى بايشان احسان نمايد مالى را كه زياد نمى شود اگر از دادن آن خوددارى نمايد و كم نمى گردد و اگر آن را صرف كند ( خداوند عوض آن را خواهد داد ) ( 10 ) و هر كه از طايفهء خويش دست بكشد ( آنها را كمك و دستگيرى ننمايد ) پس ، از ايشان يك دست گرفته شده و از او دستهاى بسيار ، ( 11 ) و كسى كه ( به خويشان خود ) متواضع و مهربان و همراه باشد دوستى هميشگى آنها را به خود جلب مىكند . ( سيّد رضىّ فرمايد : ) مى گويم : غفيرة در اين خطبه بمعنى زيادتى است ، چنان كه در عوض جمع كثير مى گويند : جمّ غفير و جمّاء غفير ، و در روايتى بجاى آن عفوة گفته شده ، و عفوة چيز نيكو را گويند ، چنان كه گفته مىشود : أكلت عفوة الطَّعام يعنى طعام نيكوئى خوردم ، و چه خوش معنايى اراده فرموده است حضرت از فرمايش خود : و من يقبض يده عن عشيرته تا آخر زيرا هر كه همراهى و نفع خود را از خويشانش باز دارد يك كمك را از آنها دريغ نموده ، پس هر گاه به نصرت و يارى ايشان حاجت پيدا كند و بخواهد كه آنها او را كمك كنند ، از ياريش خوددارى مى نمايند و به حرف او گوش نمى دهند ، بنا بر اين از مساعدت دستهاى زياد و همراهى قدمهاى بيشمار محروم مى ماند .