19 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است به اشعث ابن قيس ، حضرت در كوفه بالاى منبر خطبه مى خواند
، در ضمن بياناتش سخنى فرمود كه اشعث بر آن جناب اعتراض كرد ( در ضمن سخن ، آن بزرگوار امر حكمين را در جنگ با معاويه بيان ميكرد ، مردى از اصحاب آن حضرت برخاسته گفت ما را از قبول حكمين نهى فرمودى و بعد به آن اجازه دادى ، نمى دانيم كدام يك از اين دو بهتر بود ، پس حضرت امير دست به روى دست زده فرمود هذا جزآء من ترك العقدة يعنى اين حيرت و سرگردانى جزاى شما است كه در كار خويش تأمّل و احتياط را از دست داديد و مرا بقبول آنچه حكمين بگويند وادار ساختند ، اشعث به مقصود حضرت پى نبرد و گمان كرد كه آن جناب مى فرمايد اين جزاى من است كه از مصلحت غافل مانده احتياط را از دست دادم ، و ) گفت : اين سخن بر ضرر و زيان حضرتت تمام شد و سودى نداشت ، پس حضرت نگاه تندى به او كرده و فرمود : ( 1 ) چه ترا دانا گردانيد ( باينكه ) چه بر ضرر و چه بر نفع من است لعنت خدا ( دورى رحمت او ) و لعنت و نفرين لعنت كنندگان بر تو باد اى جولا پسر جولا ، و اى منافق پسر كافر ( لعن حضرت بر اشعث براى اعتراض او بر آن جناب نبوده ، بلكه براى آن بود كه با وجود بودن ميان اصحاب حضرت نفاق را از دست نداده ، هميشه دوروئى ميكرد ، و شخص منافق سزاوار لعن است ، چنان كه خداوند متعال در قرآن كريم س 2 ى 159 مى فرمايد : إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بيَنَّاّهُ لِلنّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللّاعِنُونَ يعنى كسانى كه مى پوشانند نشانههاى
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 77
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٧