27 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( كه در اواخر عمر شريفش فرموده و اصحاب خود را از جهاد نكردن با معاويه توبيخ و سرزنش مى نمايد ) :
( 1 ) پس از ستايش خداوند و درود بر رسول اكرم ، جهاد ( كارزار با مخالفين دين ) درى است از درهاى بهشت كه خداوند آن را بر وى خواصّ دوستان خود گشوده ، و لباس تقوى و پرهيزكارى است ( اهل تقوى را از شرّ مخالفين حفظ مىكند مانند لباس سرما و گرما را ) و زره محكم حقّ تعالى و سپر قوىّ اوست ( براى نگاهدارى اهل تقوى از اسلحهء دشمنان ) ( 2 ) پس هر كه از آن دورى كرده آن را ترك كند خداوند جامهء ذلّت و خوارى و رداى بلاء و گرفتارى به او مى پوشاندو بر اثر اين حقارت و پستى زبون و بيچاره مىشود ، و چون خداوند رحمت خود را از دل او برداشته به بى خردى مبتلى گردد ( در كار خويش حيران و سرگردان ماند ) و بسبب نرفتن جهاد و اهميّت ندادن به اين امر مهمّ از راه حقّ دور شده در راه باطل قدم مى گذارد و به نكبت و بيچارگى گرفتار گرديده ، از عدل و انصاف محروم مىشود ( ستمكار بر او تسلّط پيدا نموده با او به بى انصافى رفتار خواهد كرد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 96
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٦