گفت : حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هرگاه يكى از شما بخواهد سؤال نكند از خداوند ، مگر آن كه دعاى وى مستجاب ومسؤول أو به وى عطا شود ، پس البتة از تمام خلق قطع اميد نموده وفقط به ذات مقدس پروردگار اميدوار باشد . پس هرگاه چنين حالتي در دل وى پيدا شد ، از خداوند درخواست ننموده چيزى را ، مگر آن كه خداوند آن را به وى عطا فرموده . « 1 »
6 . آن كه خداوند را با نيتي خالص وپاك ودلى پرهيزكار وشكمى خالى از حرام بخواند ، تا دعاى وى مقبول درگاه حضرت احديت واقع شود .
در كتاب فلاح السائل از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : هرگاه يكى از شما بخواهد دعاى وى مستجاب گردد ، پس هرآينه كسب خود را پاكيزه نموده ، وحق الناس را از عهدهء خود بيرون كند ، به درستى كه بالا برده نمىشود به سوى خداوند دعاى بنده در حالي كه در شكم أو غذاى حرامى باشد ويا حقي از مردم به عهدهء وى باشد . « 2 »
7 . آن كه در رسيدن به خواسته ومسئولش عجله وشتاب نورزد ، وچنان چه دعايش به زودى مستجاب نگرديد ، دست از دعا بر ندارد ونااميد از أجابت نگردد ؛ بلكه در دعاى خود الحاح واصرار ورزد ، تا خداى - عزّ وجلّ - دعاى أو را مستجاب گرداند .
در كتاب كافى از وليد بن عقبهء هجرى روايت شده كه گفت : از حضرت باقر عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : به خدا سوگند ! الحاح واصرار نورزيده بندهء مؤمني بر خداى - عزّ وجلّ - در حاجت ونياز خود ، مگر آن كه خداوند آن حاجت را براي أو روا ساخته . « 3 »
گفت پيغمبر كه چون كوبى درى * عاقبت زان در برون آيد سرى
چون نشينى بر سر كوى كسى * عاقبت بيني تو هم روى كسى
چون ز چاهى ميكنى هر روز خاك * عاقبت اندر رسى بر آب پاك
وبسا باشد تأخير در أجابت دعا از جهت آن باشد كه خداوند دوست دارد شنيدن دعا وناله وگريهء آن بنده را به درگاه خود .
در كتاب كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : به درستى كه بندهء ( مؤمني ) خدا
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 93 ، ص 355 ، به نقل از امالى شيخ طوسي .
( 2 ) . همان ، ص 321 . به نقل از فلاح السائل .
( 3 ) . كافى ، ج 2 ، ص 475 .