رسالهء عيديه در ميلاد مسعود حضرت محمّد بن عبد اللّه صلى اللّه عليه وآله بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
صباح الخير زد بلبل به گلشن * گل من عيد شد چشم تو روشن
گلى در گلشن امّيد بشكفت * كه هرگز نشكفد زينسان به گلشن
به راستى زماني كه نور عظيم عالم تاب وگوهر پاك بىنظير ناياب حضرت خاتم النبيّين ، محمّد بن عبد اللّه صلّى اللّه عليه وآله از أفق عالم نبوّت طالع گرديد ، وآن انسان كامل جهان به ظهور رسيد كه مايهء افتخار افراد برجستهء انسان بود ، هر كس كه بهره وحظّى از انسانيّت داشته ودارد ، بايستى به قدرى در مقام تعظيم وتوقير وعلاقهمندى به آن وجود مقدّس بر آيد كه ما فوق آن از طاقت بشر بيرون بود .
چون آن سيّد معظّم وسر حلقهء كلّيّهء عقلا ودانشمندان عالم ، تمام راههاى واقع وحق را آن طور كه بايد بيان وواضح فرمود واز راههاى باطل ممتاز وجدا كرد ، ودر باب توحيد وخداشناسى كه مقدم بر هر امر اهمّ وخطيرى بوده وبر غالب مردم پوشيده ودر پرده ومستور بود واز معضلات عيّاء ومشكلات لا تنحّل شمرده مىشد وكساني هم كه بهرهاى از آن داشتند ، يا قدرت بر بيان وافى را فاقد بودند يا خوف آن داشتند كه مستمعين ، مطلب را كاملا فهم ننمايند ودر شبهه وخلاف حق واقع شوند ، آن مبلّغ الهى به قدرى تحقيقات وافيه وبيانات رشيقه وتوضيحات عميقه به كار برده وراه حق وخداشناسى را روشن وپرده جهل وغبار شبهات وتسويلات شيطانيه را برداشت وبزدود ، تا اين كه فرمود : با اين ارشادات وبيانات برهانية كه نمودم ، ديگر باك از شياطين جنّ وانس ندارم كه بخواهند شما را گمراه نمايند وبه عبادت معبودات باطله وبتپرستى شما را وأدار كنند .