ومىگويد كه نبايد ميان دين حقيقي وبدعت اشتباه كرد . فهم معاني دقيق را معلم ومرشدى راستين بايد ، تا انسان را به دقايق ورقايق كلام إلهي آشنا سازد . قول به رأى خطائى بزرگ است .
وآنگهى اگر أنبياء وأولياء ، خداى ناخواسته ، دروغزن بودند آيا كسى گفتار آنها را باور مىداشت وپيغمبران كه راستگو ، عاقل وصاحب فهم وتميز بودهاند آيا مورد تصديق وتأييد عقلا وحكماى همه دورانها قرار مىگرفتند ؟ بر خلاف آنچه پسر زكريا گمان كرده است پيمبران وامامان به فضل وكمال وعقل وتميز وبه داشتن اخلاق حميده ممتاز بودهاند وفي المثل همه امتهائى كه پيغمبر اسلام را مشاهده كردهاند أو را در عقل ، حلم ، حميّت ، حسن تدبير ، سياست ، كمال ، وقار ، رزانت ، وفاى به عهد ، سخاوت ، شجاعت وهمه أوصاف حميده ، تام وتمام يافتهاند . پس نسبت دادن تناقض به چنين كساني صرف جهل وناداني است .
در فصلهاى بعدى ، أبو حاتم ، براي آنكه مقام والاي پيغمبران را نشان دهد . وكمالات پيغمبران را به نحو محسوستر وملموسترى بنماياند ، به ذكر مناقب وفضائل حضرت محمد ( ص ) پيغمبر اسلام مىپردازد ونمونههاى جالبى را در مورد صدق ، امانت ، سخاوت ، حلم ، عفو ، شجاعت ، وقار ورزانت ، وفاى به عهد ، تواضع ، حسن خلق ، اعتدال صورت وسيرت ، جمال وكمال ، تدبير وسياست ، شرف ذاتي ونجابت پيغمبر اسلام ( ص ) ارائه مىدهد . وبراي هريك از صفات نام برده ، نمونههاى فراوانى را از زندگى وسرگذشت پيغمبر اسلام نقل مىكند وبذكر پارهاى از معجزات وكرامات
و
أعلام النبوة — صفحة مقدمة 19
مساهمون: أبو حاتم الرازي
صمقدمة ١٩