كسر گشته و در نتيجه درجهء احتمال سببّيت ضعيف خواهد شد .
همچنانكه براساس همين معادله باز ثابت مىشود كه : اگر آزمايشها و شمارهء ( ع ا ) بيك نسبت افزايش يابد اثر افزايش آزمايشها در بالا بردن احتمال سببيّت بيش از اثر افزايش ( ع ا ) در پائين آوردن آن احتمال خواهد بود ، پس احتمال سببيّت ( أ ) از براى ( ب ) پس از سه آزمايش و با فرض سه ( ع ا ) در [ تصوير ] است و احتمال سببيّت ( أ ) از براى ( ب ) پس از چهار آزمايش و با فرض چهار ( ع ا ) در ( علم ا ) مساوى است با :
[ تصوير ] و احتمال سببّيت پس از پنج آزمايش و با فرض پنج [ تصوير ] ما به آسانى ميتوانيم آنچه را كه گفتيم كه :
هرچه ما بر شمارهء آزمايشها به مقدار مساوى با شمارهء اعضاء همزمان با ( أ ) در ( علم ا ) اضافه كنيم احتمال سببّيت در اين فرضها افزايش خواهد يافت دريابيم براى اينكه اضافه كردن ( ع ا ) تازهاى نتيجهاش فقط افزايش يك در مخرج كسر خواهد بود و امّا اضافه شدن يك آزمايش نتيجهاش عبارت است از ضرب صورت و آنچه مانند آنست از مخرج ، در 2 و بتعبير ديگر اضافه نمودن يك آزمايش نتيجهاش دو برابر شدن صورت است درحاليكه نتيجهء اضافه نمودن يك آزمايش و يك ( ع ا ) دو برابر شدن مخرج نيست و هرچه صورت بالا رود و مخرج به آن نسبت بالا نرود قيمت كسر زيادتر خواهد شد و از اينكه گفتيم يك صورت مستثنا است و آن صورتى است كه ما بيك آزمايش فقط يك آزمايش ديگر اضافه كنيم و بيك ( ع ا ) ، ( ع ا ) ديگرى كه در اين صورت ما صورت و مخرج را با هم بالا بردهايم و از همينرو احتمال سببيّت ( أ ) از براى ( ب ) به حال خود باقى خواهد ماند و باينجهت است كه احتمال سببّيت ( أ ) از براى ( ب ) پس از يك آزمايش و با داشتن ( أ ) يك همرديف را در علم قبلى مساوى با 3 / 2 بود و احتمال سببيّش پس از دو آزمايش و با فرض دو همرديف
الأسس المنطقية في الإستقراء ( مبانى منطقى استقراء ) ( فارسى ) — صفحة 36
مساهمون: السيد محمد باقر الصدر
ص٣٦