جلد دوم
[ مقدمه ]
بسم الله الرحمن الرحيم و به نستعين
اى يافته نامها ز نام تو رواج * شاهان به درت چو ما بديشان محتاج
حالى كه رسيد صدمت عبرت تو * نى پاى به كفش ماند و نى فرق به تاج
جهان پادشاها با اين دل بىحاصل كه منزل ديو و دد شده سپاس تو چه سان انديشم و با اين زبان فرسودهء بيهودهگو كه طعمهء گربه و سگ گشته ستايش تو چگونه سرايم ؟
چه زهره خاك مسكين را كه توحيد خدا گويد * بدين آلودگى ذات مقدّس را ثنا گويد
علاوه آنكه هميشه انديشهء وسوسه پيشه را در اين راه ناآگاه پاى جستوجو لنگ است و پيوسته زبان سست بيان را در اين بيابان بىپايان فضاى گفتوگو تنگ .
آنچه دل داند حدوث است آنچه لب گويد حروف * من به دل چون دانمت يا با زبان چون خوانمت
همان بهتر كه قدم قلم از طىّ اين وادى كوتاه داشته و سر تحيّر به گريبان تفكّر انفسى و آفاقى فروكشيده ديدهء عبرت به معرفت صنع پركمال و ملك بىزوال تو بگشايم و از تغيّر در احوال كائنات پى به وحدت ذات رفيع الدّرجات تو برده سرى به عالم توحيد و تقرير برآريم تا به عين اليقين ببينم ، بلكه بشناسم كه :
دويى را نيست ره در حضرت تو * همه عالم تويى و قدرت تو
و زبان را به زلال درود بر آن سرور محمّد نام عاقبت محمود صاحب حوض موعود و درود معدود - صلى الله عليه و آله و سلم - تر دارم كه خلعت تشريف