بصرى است كه بر مظاهر واقع مى گردد .
پس همهء مبادى تأثير ، مظاهر قوت و قدرت أو مى باشند و اوست ظاهر و باطن و اول و آخر .
شيخ كبير محيي الدين در فصوص خود مى گويد : « بدان كه علوم ذوقى كه از براي اهل اللّه حاصل مىشود بر حسب اختلاف قوايى كه حاصل از آن علوم است مختلف مىشود با اينكه همگى به عين واحد باز مى گردند ، كه خداى تعالى مى فرمايد : « من گوش أو مى شوم كه با آن مى شنود ، و چشم أو مى شوم كه با آن مى بيند ، و دست أو مى شوم كه با آن حمله مىكند ، و پاى أو مى شوم كه با آن راه مى رود » .
پس خدا به حسب اين روايت چنين مى فرمايد كه هويتش عين جوارحى است كه آن جوارح عين عبد است ، پس هويت يكى است و جوارح مختلف اند . »
حقيقت معناى امر بين الأمرين
و اين است حقيقت امر بين الأمرين كه گذشتگان شايسته از اولياى حكمت و چشمههاى جوشان تحقيق مانند مولاى فيلسوف ما صدر الحكماء المتألهين ( رضوان اللّه عليه ) آن را گفته و غير أو از محققين نيز از أو پيروى كردهاند .
و خداى تعالى عزيز است به معناى سوم ، يعنى بي همتاست ، زيرا صرف الوجود و وجود صرف دوئيت نمى پذيرد و تكرار نمى شود و هر چه آن را دوباره فرضش كنى همان خود أو خواهد بود ، چنان كه در جاى خود محقق شده است و اين مختصر جاى گفتارش نيست .
و عزيز ، بنابر آنچه به شيخ كبير در انشاء الدوائر نسبت داده شده از