كرمانى ملقب به « مظفر على شاه » صاحب بحر الاسرار و خلاصة العلوم و كبريت احمر و رسالهء جامع البحار و ديوان مشتاقيه در كرمانشاهان رحلت گزيد و در خارج دروازهء مشرقى مشهور به دروازه اصفهان مدفون گرديد ( ر ه ) .
سال هزار و دويست و شانزدهم
در ششم شهر صفر شبى در قصر قاجار حوالى طهران و بعد به شكار جاجرود و از آنجا به چمن مشاى دماوند و ساير مواضع نزهت قرين به عيش و طرب گذشت و بعد از اربعين خبر فتنهء نواب حسينقلى خان مجددا گوشزد كارگزاران دربار خاقان صاحب قران آمد كه از كاشان به اصفهان و از آنجا به عراق رفته به عوامفريبى و خانه سوزى و سپاه اندوزى اشتغال مىورزد . خاقان صاحب قران فى الفور جان محمد خان قاجار را به قم و كاشان و حسينقلى خان برادرزادهء او را به حوالى اصفهان و آقا خان قوانلو را به سيلاخور فرستاد و يرليغ بليغ صادر شد كه نواب حسينقلى خان را در هرجا يابند گرفته به حضور شتابند .
در اين اوان ابراهيم خان عمزاده از سبزوار و سليمان خان از نيشابور با عباس ميرزا برادر نادر ميرزا وارد شدند و نواب نايب السلطنه عباس ميرزا را با ميرزا محمد شفيع صدر اعظم به دار الخلافه منصوب و موكب فيروزى كوكب در دويم ربيع الاخر از طهران عزيمت اصفهان فرمود و حاجى محمد حسين خان بيگلربيگى اصفهان از نائين به چاپارى در نطنز شرف ركاب بوس يافت .
و نواب حسينقلى خان بعد از استحضار به جانب كرمانشهان حركت كرد و اختلالى در اوضاع او بههم رسيده محمد قاسم نام فريبنده و مغوى وى كه خود را مرشد و هادى جلوه داده بود فرار نمود و او لابد و نادم و پشيمان به معصومهء قم پناه آورد . خاقان صاحب قران به قم عطف عنان فرمود و حسينقلى خان شمشير در گردن در صحن مقدسه گريان به حضور رسيد و استدعاى توقف در قم نمود و مأذون شد . خاقان صاحب قران مراجعت فرمود و اعوان و انصار حسينقلى خان را معزولا و مغلولا از هرجا گرفته به حضرت خاقان آوردند و على قدر مراتبهم به ياسا و سياست رسانيدند . پس از چندى حسينقلى خان به توسط ميرزا ابو القاسم مجتهد « 1 » به دزآشوب بلوك شميران متوقف گرديد
هامش
( 1 ) - يعنى همان ميرزا ابو القاسم جاپلقى معروف به ميرزاى قمى .