سال ششصد و چهل و هفتم
فرنگيان ، دمياط « 1 » بگرفتند .
سال ششصد و چهل و هشتم
ملك معظم ايوبى صاحب مصر و شام بر دست غلامان به قتل رسيد و نام سلطنت به ملك اشرف رسيد .
سال ششصد و چهل و نهم
ييسومنگو صاحب الوس جغتاى درگذشت و ديگربار قراهلاچو خان سلطنت يافت .
سال ششصد و پنجاهم
شيخ سعد الدين حموئى « 2 » و ابو الفضل صغانى درگذشتند .
سال ششصد و پنجاه و يكم
هلاگوقاآن بهفرمان برادرش منگوقاآن روى به ايران نهاد .
و قراهلاگو خان بمرد و پسرش مبارك شاه والى شد و مسلمان گشت .
و ابو الغيث جميل « 3 » به مرو درگذشت .
سال ششصد و پنجاه و دويم
ملك معز از غلامان آل ايوب بر مصر و شام مستولى شد . و او اول چراكسه است از ملوك آن ديار .
و در اين سال سيف الدين اسفرنگ شاعر درگذشت .
هامش
- گفتهاند . از اهم كتب او « جامع الادوية و الاغذية المفرده » معروف به « مفردات ابن بيطار » و تذكره در طب معروف به « تذكرهء ابن بيطار » مىباشد ( ريحانة الادب ، ذيل ابن البيطار ) .
( 1 ) - دمياط نام شهرى است از روم ( ر . ه ) .
( 2 ) - شيخ سعد الدين محمد از اصحاب شيخ نجم الدين كبرى بود ( نفحات الانس ، ص 428 تا 430 ) .
( 3 ) - شيخ ابو الغيث جميل اليمنى از مشايخ صوفيه كه نوشتهاند « در اوايل حال از قطاع طريق بود » و بعد به علتى متنبه شد و « توبه و انابت كرد » ( نفحات الانس ، ص 565 تا 567 ) .