آوردند ؛ اما سرزمينهاى جغتاييان در ماوراء النهر تا اوايل قرن دهم / شانزدهم به تصرف شيبانيان درآمد ( بنگريد به شمارهء 153 ) . تنها شاخهء شرقى در سميرچاى با پايتختش الماليغ در ناحيهء ايلى عليا و در حوزهء تاريم باقى ماند كه قلمرو خود را به سمت تورفان بسط داد و شريك قدرت تركان قبيلهء دوغلات در كاشغر شد تا اينكه سرانجام در 1089 / 1678 جغتاييان به كلى از ميان رفتند و جاى آنها را در تركستان شرقى سلسلهاى از رؤساى دينى نقشبندى ، يعنى خوجهها گرفتند .
كتابشناسى
- لين - پول ، 241 - 242 ؛ زاخو ، 30 شمارهء 77 ؛ زامباور ، 248 - 250 ؛ البوم ، 43 - 44 .
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « جغتاى خان » ، « خانات جغتاى » « و . بارتولد و ج . ا . بويل ) ؛ دانشنامهء ايرانى ، « سلسلهء جغتاييان » ( پ . جسكن ) .
- L . Hambis , Le Chapitre CVII du Yuan che , 56 - 64 .
- ج . ا . بويل ، جانشينان چنگيز خان ، شجرهنامه در صفحه 345 .