و عضد الدوله و جانشينان او در فارس و عراق از سوى ديگر ، حفظ كردند . آنان ، همچنين به حكمرانى عادلانه و پربركت در ميان مردم كرد كه صرف نامشان يادآور تجاوز و يغماگرى بود در نزد معاصران شهرتى به دست آوردند . سرانجام ، در آخر كار بنى حسنويه تحتالشعاع خانوادهء رقيبى از رؤساى كرد به نام بنى عنّاز قرار گرفتند ( بنگريد به شماره 77 ) . اينان طاهر بن هلال را كشتند و كلا جانشين بنى حسنويه در كردستان مركزى شدند . خاندان بنى حسنويه تنها توانستند چند قلعه و دژ را مانند سرماج در نزديكى بيستون در تصرف خود نگهدارند و بالاخره ، آخرين فرد از اعقاب بدر در سال 439 / 1047 در آنجا درگذشت .
كتابشناسى
- لين - پول ، 138 ؛ زامباور ، 211 ؛ آلبوم ، 36 .
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوّم ، « حسنويه » ( كلود كائن ) .