سرزمينهاى تحت حكومت آل بويه با تسامح و آسانگيرى نسبت به اديان ديگر چون مسيحيت ، يهوديت و دين زرتشتى همراه بود و اين باعث رونق جوامع مسيحى ، يهودى و زرتشتى گرديد و شور و هيجان فكرى زيادى در مراكز ايالتى بوئيان پديد آورد . اما اين اظهار علاقه به دانش و ادب بر محور زبان عربى مىچرخيد و بوئيان علاقه زيادى به ترويج زبان فارسى جديد كه زبان ادبيات نوين فارسى بود و به رنسانس فرهنگىاى كه در مشرق ايران آغاز شده بود ، نداشتند .
كتابشناسى
- يوستى ، 442 ؛ لين - پول ، 139 - 144 ؛ زامباور ، 212 - 213 و جدول ( * * ) ، البوم ، 35 - 36 .
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « بوئيان » ( كلود كائن ) ؛ دانشنامهء ايرانى ، « بوئيان » ( تيلمن نايجل ) .
- R . Vasmer , " Zur Geschichte und Munzkunde von`Oman im x . Jahrhundert " , ZFN , 37 ( 1927 ) , 274 , 278 - 87 .
- ه . باون ، « آخرين بوئيان » ، مجلهء انجمن سلطنتى آسيايى ( 1929 ) ، 229 - 245 .
- س . م . استرن و د . ه . بيوار ، « مسكوكات عمان در دورهء ابو كاليجار بويى » ، وقايعنامهء سكهشناسى ، سرى ششم ، هيجده ( 1958 ) ، 147 - 156 .
- H . Busse , Chalif und GroBkonig , die Buyiden im Iraq ( 945 - 1055 ) , irut and Wiesbaden 1969 , with genealogical tables at p . 610 .
- همو ، « ايران در زمان حكومت آل بويه » ، در تاريخ ايران كمبريج ، جلد چهارم ، 250 - 304 .
- ك . ا . باسورث ، در همان كتاب ، جلد پنجم ، 36 - 53 .