رودخانههاى مملكت فارس
مجراى سيلاب را « رودخانه » گويند اگر در تابستان و پائيز خشك افتد ، آن را « خشك - رود » گويند و مراد از رودخانه در اين كتاب فارسنامهء ناصرى چيزى است كه مبدأ آن چشمهسار و نهايت آن دريا و درياچه يا در خشكى فرو رود و ببايد دانست كه يك رودخانه را مبدأ تا منتهى به چندين نام گفتهاند و هر نامى به مناسبت ترتيبى در اين كتاب گفته شود :
رودخانهء آب شيرين كوهگيلويه : رودخانه نازكان در قريه سوزگان ناحيهء بوير احمد كوه - گيلويه به آب چشمهء لوادر و چشمه سنقر آباد پيوسته رودخانه آب شيرين گشته از صحراى خير آباد حومه بهبهان به مسافت سه فرسخ مشرقى بلدهء بهبهان گذشته ، در قريه سياه پوشان ناحيه زيدون كوهگيلويه به رودخانه كمبل ملحق گردد پس در قريهء عسكرى ناحيه زيدون به رودخانه زهره پيوسته رودخانه زيدون شود .
رودخانهء ارسنجان : آبش شيرين از چشمه شير خان برخاسته ، توابع ارسنجان را آب داده ، زياده به درياچهء بختگان فرو ريزد .
رودخانهء ارمش بلوك رامهرمز : آبش شيرين و گواراست ، آب چشمهء تنگ سروك و چشمه امامزاده بابا احمد به هم پيوسته ، رودخانه ارمش گشته در جايزان كهنه رام هرمز به رودخانه كردستان ملحق شده ، رودخانه جايزان شود .
رودخانهء اسير : آبش شور و ناگوار از چشمهء چكچك و چشمهء مشك آويز برخاسته از بلوك اسير گذشته رودخانه گلهدار شود .
رودخانهء اعلى : كوهگيلويه . آبش شيرين و گواراست و از آب چشمه ديشموك برخاسته ، چند فرسخ از كوهستان ناحيه بهمئى كوهگيلويه گذشته در قريه شاردين رامهرمز به رودخانه زرد بختيارى پيوسته ، پس به مسافت فرسخى در چمليشان رامهرمز به رودخانه تلخ ملحق گشته رودخانه ديور شود .
رودخانهء افزر : آبش مايل به شورى است . رودخانه كارزين چون از بلوك كارزين درآيد از پل عروس گذشته ، داخل بلوك افزر گشته ، رودخانه افزر شود و چون به چم كبكان بلوك خنج رسد ، رودخانه « باز » شود .