حال من و نگار من جسم دواست و جان يكى * هست فسانهاى عجب شخص يكى و نام دو
اين دل و جان خسته را همره نامه كردهام * قاصد نيك پى ببر ، نامه يكى پيام دو
گوشهء چشم او نگر ، خال سياه مشكبو * نافه به دشت چين يكى ، آهوى خوشخرام دو
زلف تو بهر مرغ دل دام فكنده از دو سوى * آه كه مشكل آمده ، صيد يكى و دام دو
محتسب است و شيخ و من صحبت عشق در ميان * از چه دهم جوابشان پخته يكى و خام دو « 1 »
اى پرى پيكر چه زيبا دلبرى * كز نگاهى دل به يغما مىبرى
خيل نازت شد به شهرستان دل * ملك ويران چون كند با لشكرى
اى كه به عرصهء جهان شد به تو ختم ، سرورى * جانب خستگان غم ، نيست روا كه ننگرى
خواجه خواجگان توئى ، بندهء بندگان منم * شكر چرا نمىكنى ، بنده چرا نمىخرى
روز و شب است نام تو ورد زبانم اى صنم * هيچ اگرچه از كرم ، نام مرا نمىبرى
باز سپاه ناز را ، تاخت به شهر بند دل * ملك خراب چون كند با سپه ستمگرى
از مژه بهر قتل من بسته ز هر كناره صف * اين دل خسته چون كند ، مانده ميان لشكرى
از پى بزم شد كنون در كف ساقيان نگر * جام چو مجمر و در آن راح نموده اخگرى
فتح على شه زمان ، كوست به جسم ملك ، جان * چرخ جهان سلطنت مهر سپهر و سرورى
« عفت » خسته را بود ورد زبان دعاى او * باد مطيع چنبرش گردش چرخ چنبرى
پسر دويم ميرزا مؤمن نسابه است : ميرزا باقر نسابه . در فنون انشاء و تحرير رسائل فريد دهر و وحيد عصر خود بود .
و خلف الصدقش ميرزا معصوم نسابه در سال 1245 متولد شده ، معيشتى از قليل زراعت موروثى خود دارد و كتاب نسب نامهء سادات مملكت فارس در نزد ميرزا معصوم محبوس ، چون به خانه زنديق ، مصحف است ، براى آنكه نه او را به عاريت دهد و نه در خانه خود به كسى بنمايد و صورت صفحات اوراق آن كتاب بر اين وضع است كه در هر صفحه صورت درختى را كشيده است مثلا بر كندهء آن درخت نام يكى از پسران ميرزا مجد الدين محمد جد نگارنده اين فارسنامه را نوشته و هفت شاخه بر اين كنده كشيده و بر هر شاخه ، نام يكى از پسران ميرزا مجد الدين محمد نوشته و بر شاخهء هفتمين نام مرحوم ميرزا حسن والد ماجدم را نگاشته است و از اين شاخه هفتمين سه شاخه كشيده و بر دو شاخهء آن نام دو نفر برادرم و بر شاخه سيم نام مرا نوشته است و از شاخه سيمين اين سه شاخه چهار شاخه رسته بر هر يكى نام نفرى از پسران مرا نوشته است و به اين سبب آن كتاب را شجرهنامه نيز گويند .
و از اجله اعيان اين محله است سلسله ميرزيان جابرى انصارى . اصل اين سلسله از طايفه جابرى انصارى اصفهانى است . جد اعلاى آنها كه از اصفهان به شيراز آمده است وزير عادل و آصف باذل ، ميرزا شاه جابرى انصارى و پسر ميرزا شاه جابر جابرى انصارى است .
و آصف اعظم ميرزا نظام الملك و الدوله على جابرى انصارى در سال 920 به فرمان شاهنشاه
هامش
( 1 ) . ( بهائيان اين بيت را به ام السلمه ملقب به قرة العين نسبت مىدهند و اين صحيح نيست ) . ( دانشمندان و سخنسرايان فارس ، ج 3 ، ص 648 ) .