« . . . حسين على خان زنگنه با آنكه مرد صحراگرد ايلاتى بود از علوم رسميه خصوصا علم فقه بهره كامل داشت و براى رواج علم و كنار در كنار رودخانه خيرآباد بهبهان مدرسهاى در كمال وسعت و امتياز ساخت و تاريخ بناى مدرسه را :
« منزل علم و دانش است و ادب »
نگاشتهاند . . . » ( وقايع سال 1089 - گفتار اول )
« . . . نواب امام ويردى بيك مسجد جامع عتيق شيراز را تعميرى لايق فرمود و تاريخ اين تعمير را بر سنگى نقش كرده در كناره محراب و منبر چهل ستون اين مسجد نصب نمودند :
. . . دلم چو غنچه نهان خواست سال تعميرش * چو گل به خنده خرد گفت با نشاط و سرور
بگو به يارى توفيق ذو الجلال ودود * اساس كعبه دين شد به سعى او معمور
( وقايع سال 1092 )
« . . . در سال 663 ايلخان هلاكو خان . . . بدرود زندگانى نمود چنان كه خواجه نصير الحق و الملة و الدين طوسى رحمة اللّه عليه ، در تاريخ آن فرموده است :
چون هلاكو ز مراغه به زمستانگه شد * كرد تقدير اجل نوبت عمرش آخر
سال بر ششصد و شصت و سه يكشنبه گذشت * كه شب نوزدهم بد ز ربيع الآخر »
( وقايع سال 663 - گفتار اول )
« اباقا خان كه از انصاف و عدلش * جهان بد چون بهشت عدن ، خرم
ز هجرت ششصد و هشتاد و عشرون * به ذى حجه نه افزون بود و نه كم »
( وقايع سال 680 - گفتار اول )
مرحوم حاج ميرزا سيد على ، فرزند مرحوم حاج ميرزا حسن حسينى فسائى ، اصل عكس در بقعهء مدرسهء منصوريه .